Łódź, dnia 22 października 2008 r.

Pan

Romuald Zawodnik

Burmistrz Miasta Pionki

List otwarty

Szanowny Panie Burmistrzu,

            Jak widać, Pana informacja, którą Pan przekazał na zebraniu przedreferendalnym mieszkańcom Pionek, o mojej rychłej śmierci ze starości, była nieco optymistyczna i na wyrost. Wprawdzie rzeczywiście moi uczniowie i przyjaciele w pracy nie chcieli odśpiewać mi w tym roku tradycyjnych „Sto lat", ale tylko dla tego, że nie są skąpi i życzenia tylko czternastu lat życia, wydawały im się niestosowne. Życzyli mi dwustu lat, co oczywiście się nie sprawdzi, czas biblijnych Matuzalemów [Gen. 5, 21-27] się skończył, choć wszystko jest w rękach Boga.

            Mimo tego nieco żartobliwego wstępu list ten dotyczy spraw poważnych. Jeszcze przed wyborami na burmistrza zaprosił mnie Pan w replice na moją krytykę Pana programu wyborczego, w którym zapowiadał Pan świetlaną przyszłość dla pionkowskich szkół, a ja wykazałem oczywistą nieracjonalność tego Pana „filaru" i że jest on typową wyborczą obietnicą, która ma jedynie przysporzyć Panu wyborców z rozgoryczonego środowiska nauczycielskiego i nigdy nie będzie spełniona, otóż zaprosił mnie Pan wówczas do „debaty" na tematy pionkowskie, na co wyraziłem gotowość. Nie zorganizował Pan jej. Uczestniczyłem w dwóch Pana - już po wyborach - spotkaniach z mieszkańcami, ale tam również nie było możliwości przeprowadzenia „debaty", ponieważ nadawał Pan tym zebraniom charakter odprawy - zebrania, na którym Pan, jako zwierzchnik miasta, udzielał uczestnikom instrukcji, coś w rodzaju: „Panie Janie, w sprawie wykorzystania tych dwustu milionów w bankach, spotkamy się za kilka dni", oraz „do listopada 2007 powstanie w Pionkach 1000  miejsc pracy" a uczestnicy przyjmowali je w euforii, z wielkim entuzjazmem, rozgoryczeni rządami poprzedniego burmistrza.

            W początku Pana kadencji z inicjatywy p. J. Dejniaka, prezesa Stowarzyszenia Społecznego na rzecz Rozwoju Pionek, udało się nam uzyskać „posłuchanie" u Pana i przedstawiliśmy projekt podjęcia działania dla przyszłego ożywienia gospodarczego Pionek, który - niezależnie od podjętych wówczas przez Pana rozmów z inwestorami i bankami dotyczących wielomilionowych planów budowy w Pionkach zakładów produkcyjnych - mógłby być realizowany przez polskie placówki naukowe bez jakiegokolwiek zaangażowania środków finansowych miasta, lecz ze środków na naukę, przewidzianych rok rocznie w budżecie kraju. Jest jedynie potrzebna zwykła, zewnętrzna aktywność w tym względzie władz miasta (burmistrza miasta). Istotą tego planu było i jest oficjalne, instytucjonalne - przez burmistrza miasta - aktywne zainspirowanie i zainicjowanie w polskich placówkach naukowych: Politechnikach Radomskiej, Łódzkiej i Warszawskiej, Instytutach Biopolimerów i Włókien Chemicznych, Chemii Przemysłowej, Warzywnictwa i Leśnictwa, Technologii Eksploatacji, Ośrodkach Badawczo-Rozwojowych CENARO  i OBROM prac badawczych nad technologiami, które będą podstawą do powstania na terenie Pionek zakładów produkcji nowatorskiej, przyszłościowej, o długim kilkudziesięcioletnim okresie aktualności a nie schyłkowej. Technologie te - jak to zastrzegaliśmy we współpracujących z nami placówkach badawczych - byłyby postawione nieodpłatnie do dyspozycji władz Pionek, jako wartość intelektualna, którą miasto mogłoby użyć jako atut w przyszłych rozmowach z inwestorami, a także z Bumarem, sprzedać, wydzierżawić, nawet dać nieodpłatnie, pod warunkiem zastosowania ich w Pionkach, do zakładania tu właśnie zakładów produkcji wielkotowarowej i stworzenia miejsc pracy, które są warunkiem bezwzględnie koniecznym do rozwoju miasta i dobrobytu mieszkańców.

            Zostawiliśmy Panu opis tego projektu, w którym graficznie przedstawiono wzajemne związki wnioskowanych badań, istotę technologii, zakres zastosowania i wstępną analizę wykonalności, oraz ekonomiczności. Wszystko opracowane społecznie przez zespół pionkowskich, doświadczonych specjalistów w swoich dziedzinach i współpracujących z nimi naukowców i wyraziliśmy chęć i gotowość bardziej szczegółowego przedstawienia problemów zawartych w projekcie. Obiecał Pan nawet zaprosić nas na koleżeński obiad, co jako Pana zobowiązanie Panu także kilkakrotnie przypominałem.

            W okazyjnych rozmowach z Panem przy okazji moich przyjazdów do Radomia przypominałem Panu o tym, a na prośbę prezesa J. Dejniaka, również e-mailami z 4-go stycznia, 2-go maja, 7 maja, 13 maja i 1 czerwca 2007 r. wspomnę również rozmowę na ten temat 5-go maja w Sandomierzu.

            Sądzę, że na podstawie tych naszych - przypomnianych wyżej - starań znalezienia płaszczyzny współpracy nie wymaga komentarzy Pana postawa jako włodarza miasta, który powinien łączyć, a nie dzielić mieszkańców, którą oceniam - a mam konstytucyjne prawo to czynić - negatywnie. Powinien Pan wyzwalać w mieszkańcach partnerskiego ducha samorządności obywatelskiej oraz wolę i chęć współdziałania w rozwiązywaniu problemów miasta, pobudzać inicjatywy obywatelskie w problematyce gospodarczej i przyciągać do współpracy i zaangażowania nie tylko żarliwych i bezkrytycznych pochlebców. Uczestniczyłem ostatnio bodaj w trzech posiedzeniach Rady Miasta i nabrałem przekonania, że Pan tego obowiązku nie wypełnia.

Wprost przeciwnie. Na posiedzeniu Rady, na którym omawiana była sprawa pisma samorządowego „nad Zagożdżonką" wyraził Pan poglądy sprzeczne z literą i duchem prawa prasowego, a także ustawy zasadniczej, uzurpując sobie prawo do cenzurowania publikacji prasowych w tym piśmie i okazał się Pan w tym zakresie głośnym kontynuatorem cichych praktyk poprzedniego burmistrza. Prawo prasowe zapewnia obywatelom wolność wypowiedzi i urzeczywistnia prawo obywateli do rzetelnego informowania, jawności życia publicznego, oraz kontroli i krytyki społecznej. Daje obywatelom, a więc także Pionkowianom, takie same prawa, jakie ma w samorządzie gminnym Rada Miasta: wolności wypowiedzi, rzetelnego informowania, jawności życia publicznego, oraz kontroli i krytyki społecznej.

Tymczasem z posiedzeń Rady wywnioskowałem, że każda wypowiedź, każde pytanie, każda chęć kontroli i krytyki ze strony Radnych spotyka się natychmiast z żarliwą, nie przebierającą w środkach, gwałtowną reakcją Pana zwolenników i pochlebców. I przeniósł Pan to samo na tygodnik samorządowy.

Panie burmistrzu, nie analizuję Pana działalności gospodarczej jako włodarza miasta, od tego jest Rada Miasta. Rozważyłem jedynie to, co zaobserwowałem jako doświadczony społecznik, po harcerskiej szkole harcmistrza Mariana Suchana, zasłużonego dla Pionek Obywatela. W ten sposób też można rządzić, ale to nie jest demokracja, to jest ubezwłasnowolnianie pionkowskiej społeczności. Zrozumieją to również Pana dzisiejsi zwolennicy, lecz Pionki poniosą poważną stratę: rozwój społeczeństwa obywatelskiego zostanie zahamowany.

Najlepszym dowodem na to jest Pana apel o bierność w referendum i niebranie udziału w głosowaniu. Jest to ewenement na skalę światową. Nawet Hitler i Stalin szukali legitymacji dla swych rządów w aktywności obywateli, a nawet ją wymuszali. Kogo Pan chce przekonać, że robi Pan to dla dobra Pionek. Czyni Pan to tylko - moim zdaniem - z niepohamowanej żądzy władzy licząc, może i słusznie, że „wyprane" z instynktu samorządności obywatelskiej pionkowskie społeczeństwo powie sobie: „po kiego diabła mam iść do wyborów; i tak niczego nie zmienię". To będzie Pana tylko iluzoryczny sukces oznaczający, że udało się Panu rzeczywiście ubezwłasnowolnić to środowisko i pozostanie Pan na stanowisku. Ale dla Pionek to może być klęska. Sukcesem Pana byłoby natomiast, gdyby społeczeństwo poszło do urn i zagłosowało za Panem. Po takim frontalnym ataku medialnym powinien Pan się tego spodziewać, a nie bojaźliwie chować się za furtkę prawną, którą sobie pozostawili politycy, wiedząc, że mogą się znaleźć w takiej samej sytuacji.

Jeśli Pan w referendum uzyska aktywną aprobatę Pionkowian, ale nie przez niedemokratyczny bojkot, wówczas ja - stary Pionkowianin, któremu dobro tego miasta na prawdę leży na sercu i któremu służę bezinteresownie jako członek Stowarzyszenia z jakim Pan nie chciał i nie chce współpracować - oddam Panu sprawiedliwość i powiem: myliłem się, jest Pan rzeczywiście burmistrzem Pionek. Myliłem się.   

Pana zaproszenie nas - mnie i p. Jacka Dejniaka - na skromny, koleżeński obiad w dalszym ciągu uważam za aktualne.

Ze względu na to, że ze względu na oddalenie, nie mogę tego uczynić inaczej, o podanie tego listu otwartego do wiadomości mieszkańcom Pionek proszę przewodniczącego Rady Miasta w sposoby przez niego uznane za właściwe.

                                   Z poważeniem

                                                           Zbigniew Wrocławski